Hesap Yok, Şifre Yok: Uygulamalarımda Neden Giriş Ekranı Olmuyor

Granyn, Hydrame, Subly, Stocky, Mintly, OldSchool — altı uygulama, altı farklı iş, ve hiçbiri size hiçbir zaman bir kayıt formu göstermedi. E-posta alanı yok, şifre kuralları yok, spam klasöründe okunmadan duran bir “hesabını doğrula” e-postası yok. Uygulamayı açıyorsunuz ve çalışıyor.

Bu bir gözden kaçırma değil. Her uygulamaya başlarken kullandığım varsayılan bu, ve bir özellik bir hesap istiyor gibi göründüğünde kendimi bundan aktif olarak vazgeçirmem gerekiyor.

Kimsenin sorgulamadığı varsayılan

Hesap oluşturma, gerçek bir sebebi olmayan pek çok uygulama da dahil, neredeyse her uygulamanın birinci ekranı haline geldi. Bir kiler takip uygulamasının, yumurtanız bittiğini hatırlamak için kim olduğunuzu bilmesine gerek yok. Bir bütçe uygulamasının, bir kahve alışverişini kategorilere ayırmak için e-postanıza ihtiyacı yok. Bir yerden sonra “önce kayıt ol” özenli bir seçim olmaktan çıkıp geliştiriciler için refleks haline geldi — şablonu kopyala, kimlik doğrulamayı bağla, gönder.

Bu varsayılanın bedeli tamamen kullanıcıya, daha tek bir özelliği görmeden önce yükleniyor: icat edilecek bir şifre, çözülecek bir captcha, onaylanacak bir e-posta, bazen “doğrulama” için bir telefon numarası. Bu, her kurulumda sıfır değer için harcanan, peşin ödenen gerçek bir sürtünme.

Bir hesap gerçekte neyi satın alır — ve kime satın alır

Takas konusunda dürüst olalım: bir hesap büyük ölçüde kullanıcıya değil geliştiriciye yarar sağlar. Size analitik kurabileceğiniz sabit bir kimlik, e-posta yoluyla yeniden etkileşim kurmak için bir kol ve “verileriniz, bizim bulutumuzda” diyerek bir aboneliği haklı çıkarmanın bir yolunu verir. Bunların hiçbiri doğası gereği kötü değil, ama hiçbiri de bedava değil.

Karşılığında ödediğiniz bedel ise kişisel veri saklayan bir sunucu, artık bir ihlal hedefi olan bir veritabanı, oluşturmanız ve sürdürmeniz gereken bir şifre sıfırlama akışı, “şifremi unuttum” ve “hesabımı silebilir misin” biletleriyle dolan bir destek kutusu. Solo bir geliştirici için bu küçük bir kalem değil — insanların gerçekten istediği uygulamanın yanında çalışan tam bir ikinci uygulama demek.

Yerel-öncelikli yaklaşımın yerine koyduğu şey

Hesap yerine, her uygulama cihazı hesap olarak ele alıyor. Veriler ilk açılıştan itibaren Room üzerinden yerel bir SQLite veritabanında yaşıyor. Giriş yapılacak bir şey yok çünkü sunucuda talep edilmeyi bekleyen hiçbir şey yok.

Yedekleme ve geri yükleme yine de var — sadece bir kullanıcı adına ihtiyaç duymuyorlar. Android’de bu, kontrolünüzde taşınabilir bir dosya için Storage Access Framework export/import ve bunun hakkında hiç düşünmenizi gerektirmeyen bir güvenlik ağı olarak Auto Backup for App Data anlamına geliyor. Telefonunuz bozulursa, on sekiz ay önce hatırlamanız gereken bir şifreden değil, o dosyadan geri yüklersiniz.

Granyn bunun için en net örnek. Bir bütçe uygulaması — insanların bir girişe emanet etmeye en isteksiz oldukları kategori, çünkü bir bütçe hesabı, gelirinizi ve harcama alışkanlıklarınızı bilen bir sunucu anlamına geliyor. Granyn hiç sormuyor, çünkü ne harcadığınız dışında kim olduğunuzu bilmesine gerek yok.

OldSchool aynı savı farklı bir açıdan yapıyor: bu ilaç verisi, kişisel veri açısından olabildiğince hassas. İlaç aldığınızı takip etmek için doğru altyapı miktarı sıfırdır — sunucu yok, giriş yok, ihlal edilebilecek üçüncü bir taraf yok.

Dürüst takas

Bu bedava değil. Hesap olmaması, iki telefon arasında otomatik senkronizasyon olmaması demek. Cihaz değiştirirseniz, manuel olarak dışa/içe aktarırsınız — güvenmeniz gereken bir sunucunun görünmez bir arka plan senkronizasyonu yerine, kasıtlı olarak eklenmiş bir ekstra adım. Ayrıca “telefonumu kaybettim, yeni birinden giriş yap ve her şey geri gelsin” anı da yok. Yedekleme dosyası hesabın kendisi, ve onu bir yedeksiz kaybetmek verinin kaybedilmesi demek.

Altı uygulamanın yaptığı iş için bu takasın buna değdiğini düşünüyorum. Hiçbiri işbirlikçi değil — kimsenin bir kiler envanterini bir yabancıyla ya da bir su içme kaydını bir ekiple paylaşmaya ihtiyacı yok. Bir özellik gerçekten birden fazla kişinin aynı veriyi gerçek zamanlı görmesini gerektiriyorsa, bir hesabın bedelini kazanmaya başladığı nokta orası. Altısından hiçbiriyle henüz o noktaya gelmedim.

Sınır gerçekte nerede

Kullandığım kural basit: bir özellik kim olduğunuzu bilmeden çalışabiliyorsa, sormaya hakkı yok. Bir giriş ekranı varsayılan bir ayar değil — kullanıcının hissedebileceği bir şey karşılığında belirli bir özelliğin haklı çıkarması gereken belirli bir takas: senkronizasyon, paylaşım ya da gerçekten cihaz üzerinde çalışamayacak bir hizmet. Bunlar olmadan, “neden kayıt formu yok” sorusunun dürüst cevabı, hiçbir zaman iyi bir sebep olmadığıdır.